Kiedy mówimy o pięknej kaligrafii, najczęściej myślimy o formie litery albo jakości linii. Tymczasem wyrazistość rodzi się także w przestrzeni wokół znaku: w pauzach, odległościach, marginesach i cichym polu kartki.
Przestrzeń pozwala literze oddychać. Tworzy rytm, równowagę, spokój lub napięcie. Jeśli litery stoją zbyt blisko, kompozycja staje się ciężka. Jeśli zbyt daleko – znika jedność. W kaligrafii pustka nie jest tylko tłem, lecz aktywną siłą kompozycyjną.
Piękna linia potrzebuje pięknej ciszy wokół siebie. Gdy oko czuje powietrze, praca staje się bardziej klarowna, głębsza i bardziej przekonująca.
